بررسی IP Subnetting

تا اینجای کار، با مروری بر لایه‌های مدل OSI و توپولوژی‌های رایج شبکه، مبانی را تثبیت کردیم. بیایید کمی عمیق‌تر وارد لایه شبکه شویم و به آدرس‌دهی IP و قابلیت‌های زیرشبکه‌سازی (Subnetting) آن بپردازیم. هدف ما در اینجا این است که عضلات زیرشبکه‌سازی خود را قوی کنیم و مغز خود را دوباره به تفکر درباره شبکه‌سازی و ظرافت‌های زیربنایی آن عادت دهیم. چرا؟ درک اصول زیرشبکه‌سازی به شما امکان می‌دهد دقت تلاش‌های خود را افزایش دهید و درک کامل‌تری از هدف و منابع شبکه داشته باشید.

زیرشبکه‌سازی، تقسیم منطقی فضای آدرس شبکه به زیرشبکه‌های به تدریج کوچک‌تر است. همان‌طور که فضای آدرس خود را به زیرشبکه‌های کوچک‌تر می‌شکنید، تعداد بیت‌های شبکه (Network bits) و بیت‌های میزبان (Host bits) را بر اساس الزامات شبکه خود تعیین می‌کنید. بیت‌های شبکه و بیت‌های میزبان توسط Subnet Mask دستکاری می‌شوند. در این لحظه امیدوارم با خود بگویید: «آه بله، این مطالب را به یاد دارم.» اگر نه، لطفاً خودتان به جزئیات بپردازید. ما در اینجا از دیدگاهی نسبتاً سطح بالا و از نظر اینکه چگونه به تلاش ما به عنوان هکر کمک می‌کند، به این موضوع نگاه می‌کنیم.

اکنون که اصول اولیه Subnet Mask و نحوه استفاده از آن برای دستکاری فضای آدرس را درک کردید، می‌توانید ببینید که چگونه دانستن چند آدرس IP می‌تواند سرنخی در مورد چگونگی چیدمان شبکه یک سازمان به شما بدهد. مطالب بیشتری در مورد این موضوع در راه است، اما به عنوان یک مثال سریع، دانستن تنها یک آدرس IP داخلی می‌تواند بینش زیادی در مورد طرح آدرس‌دهی شرکت به یک هکر بدهد.

یادداشت

از شما انتظار می‌رود که بدانید چگونه با استفاده از نماد اسلش (Slash notation) آدرس پخش (Broadcast address) زیرشبکه‌های خاص را پیدا کنید. علاوه بر این، آدرس پایه 127.0.0.1 را برای آدرس بازگشتی محلی (Local loopback) به خاطر بسپارید.